Սա Հայաստանի ճանաչման քննարկման տարածաշրջանային համատեքստն է։ Փաստաթուղթն ինքնին չի արձանագրում Հայաստանի ճանաչում. աղբյուրը հրապարակում է բացթողումներ պարունակող քաղվածք։
5. Լորդ Քերզոնի առաջարկությամբ Խորհուրդը որոշեց, որ Գլխավոր դաշնակից և միավորված տերությունները համատեղ կճանաչեն Վրաստանի և Ադրբեջանի կառավարությունները որպես փաստացի (de facto) կառավարություններ՝ ամերիկացի և ճապոնացի ներկայացուցիչների ձևակերպած այն վերապահումներով, որ նրանք այդ հարցով կխնդրեն իրենց կառավարությունների հրահանգները։ …
Այս հրահանգը պետք է կարդալ հունվարի ավելի ուշ հերքման և ապրիլի 23-ի ճանաչման առանձին նամակի հետ միասին։ Դիվանագիտական փոխանակման մեկ փուլի հրահանգը չի ներկայացնում ճանաչման ամբողջ գործընթացը։
Ինչ վերաբերում է Հայաստանին, այս կառավարությունը համաձայն է Խորհրդի ընդունած որոշմանը՝ հայկական պետության կառավարությունը որպես փաստացի (de facto) կառավարություն ճանաչելու մասին, այն պայմանով, որ այդ ճանաչումը ոչ մի կերպ չի կանխորոշում ապագա սահմանների հարցը։ Պետքարտուղարն այդ մասին կտեղեկացնի Վաշինգտոնում Հայաստանի ներկայացուցչին։
Թեև այս կառավարությունը հասկանում է դաշնակից կառավարությունների տեսակետը՝ Վրաստանին և Ադրբեջանին նյութական օգնություն ցուցաբերելու նրանց ցանկության առնչությամբ, այն չի կարող չհամարել, որ այդ կառավարությունները որպես փաստացի (de facto) կառավարություններ ճանաչելու հարցը լայն ընդգրկում և մեծ կարևորություն ունեցող խնդիրներ է առաջացնում։ Նման ճանաչման հնարավոր ազդեցությունը մինչ այժմ դաշնակից և միավորված կառավարությունների հանդեպ բարեկամաբար տրամադրված ռուսների մտածողության վրա, ընդ որում՝ Մոսկվայի կառավարությունը կարող է այդ ճանաչումը ներկայացնել որպես Ռուսաստանը մասնատելու փորձի սկիզբ, պահանջում է ամերիկյան կառավարության հետագա և խիստ լուրջ քննարկումը։
