Համաշխարհային բանկի 2025-ի ապրիլի ամփոփումը նշում է 2024-ի ապրանքային արտահանման անվանական 53.1% և ներմուծման 33.7% աճ։ Երկրորդ կիսամյակում թանկարժեք մետաղների ու քարերի վերաարտահանման աճը թուլացել է։ Շրջանառության աճը նույն չափով հայկական արտադրություն, տեխնոլոգիա կամ տեղական ընկերությունների կայուն հաճախորդներ չի նշանակում։ [45][187][194]
2011-ի խորքային առևտրային քաղաքականության ուսումնասիրությունն ու Առևտրի խթանման և որակի ենթակառուցվածքի ծրագիրը չափանիշները, ծառայություններն ու ընթացակարգերը կապում են մրցունակության հետ։ Սահմանը հատելը միայն մեկ պայման է․ ընկերություններին անհրաժեշտ են վստահելի փորձարկում, համապատասխանություն, լոգիստիկա և գնորդների հասանելիություն, հետևաբար կառույցների որակը նաև տնտեսական անվտանգության հարց է։ [209][30][63]
Երկկողմ կախվածությունն ավելի կոնկրետ է, քան ընդհանուր բացությունը։ 2026-ի հոկտեմբերի կանխատեսումը Ռուսաստանը նշում է որպես զբոսաշրջային վերջին աճի հիմնական աղբյուր և ոչ առևտրային փոխանցումները կապում ընտանիքների պահանջարկի հետ։ Այն նաև գյուղատնտեսության թուլացումը կապում է ռուսական ներմուծման սահմանափակումների հետ։ Միաժամանակ 2025-ի ապրիլի կանխատեսման նկարագրած թանկարժեք մետաղների վերաարտահանման մեծ ցիկլը կարող է շրջվել՝ առանց հայկական գործարանների արտադրանքի համարժեք փոփոխության։ Զբոսաշրջային մուտքերը, փոխանցումները, տեղական արտահանումն ու տարանցիկ բնույթի ապրանքային գործարքները տարբեր ցնցումներ են փոխանցում։ Ջերմոցի կամ սննդամթերք մշակողի համար այլ շուկան կախված է հավաստագրումից, հուսալի առաքումից ու գնորդի հետ կապից, իսկ ՏՏ արտահանողի համար՝ ավելի շատ հմտություններից, պայմանագրերից ու վճարային ուղիներից։ Առևտրի որակի ծրագիրը, ծառայությունների ազատականացման պատմական ուսումնասիրությունն ու վերջին բիզնեսային հանդիպումները լուծում են այս սահմանափակումների տարբեր մասերը։ Բազմազանեցումը հաջողվում է, երբ ընկերությունները լրացուցիչ գնորդներին կրկնվող ապրանքներ ու ծառայություններ են վաճառում, ոչ միայն երբ սահմանային շրջանառությունն աճում է։ [5][45][30][209][2][3]
Երկկողմ կախվածությունը չափելի է ընտանիքներին առնչվող ծառայություններում ու ֆինանսներում։ Համաշխարհային բանկի 2026-ի ամառային զեկույցը վերջին ժամանումների քննարկման մեջ զբոսաշրջիկների մոտ 40%-ը վերագրում է Ռուսաստանին, 15%-ը՝ Վրաստանին։ 2026-ի առաջին եռամսյակում Ռուսաստանն ապահովել է զուտ ոչ առևտրային դրամական փոխանցումների 54%-ը՝ զեկույցի օգտագործած դրամական փոխանցումների մոտարկումը։ Սրանք ապրանքային արտահանումից տարբեր հայտարարներ են, իսկ 54%-ը զուտ փոխանցումներին է վերաբերում, ոչ բոլոր համախառն բանկային հոսքերին։ Երկու ուղիների կենտրոնացումը նշանակում է, որ ռուսական դանդաղումը կարող է միասին ազդել հյուրանոցների, ռեստորանների, մանրածախ սպառման ու ընտանեկան բյուջեի վրա՝ դեռ մինչև ապրանքային փոփոխությունները զգացվեն։ [7]
Վրաստանի հաշվառմամբ հրապարակումը տալիս է մեկ այլ կոնկրետ կապ․ 2025-ի նախնական ապրանքային տվյալներով Վրաստանը Հայաստան է արտահանել 552.93 մլն ԱՄՆ դոլարի և Հայաստանից ներմուծել 233.12 մլն դոլարի ապրանք՝ 786.04 մլն ընդհանուր շրջանառությամբ։ Հոսքերը ներառում են վերաարտահանումը և չպետք է կոչվեն հայկական տեղական արտադրություն։ Դրանք ցույց են տալիս, որ հյուսիսային հարևանը և՛ տարանցիկ գործընկեր է, և՛ առևտրային շուկա։ Հաշվեկշիռը նաև բացատրում է, թե ինչու էժան լոգիստիկան կարող է օգնել հայկական սպառողներին ու ներմուծողներին՝ արտահանողների հետ միասին։ [254]